Rodeo

Anderhalf jaar na de eerste lockdown, in januari 2022, word ik ziek tijdens de vijfde coronagolf. De symptomen houden aan: misselijkheid, hoofdpijn, uitputting, geheugenstoornissen, een wazig gevoel in mijn hoofd. Men spreekt van langdurige Covid. Ik ervaar het niet als een onvermijdelijk lot waarvan ik een van de geïsoleerde slachtoffers ben, maar eerder als de herinnering aan een vergeten collectief trauma: de lockdown, het intrekken van vrijheden, het isolement, de verzwakking van ons immuunsysteem dat we denken te redden door het invoeren van beschermende maatregelen, het verstikken van de lichamen en de beweging van de Gele Hesjes.

Vanuit deze ervaring, die mijn dagelijks leven is geworden, werken we met het team van Rodéo aan ontsteking en vooral aan de omstandigheden en de gevolgen van de brandhaard. Wat veroorzaakt het, wat creëert de omstandigheden waarin het kan ontstaan? Wat blijft er van over en wat kan dat overblijfsel – de rook, de nevel – ons leren over wat niet zomaar een kortstondig incident is, maar de creatie van een nieuwe ervaringswereld die we te snel willen ‘kalmeren’, met andere woorden, smoren.

We verbinden het intieme lichaam met het sociale lichaam en het aardse lichaam. In Villeurbanne, waar ik in de jaren 1980 opgroeide, verdiepen we ons in de geschiedenis van de wijk Olivier-de-Serres, door de bewoners ‘de mistige medina’ genoemd, waar vanaf het einde van de jaren 1960 de praktijk van de rodeo en de brandende auto zou zijn ontstaan. Onder de grove beeldtaal van het ‘stedelijk geweld’ die in de jaren 80 op grote schaal werd verspreid, proberen we zowel de beeldvorming als de vertrapte verhalen van degenen die als brandstichters werden gestigmatiseerd, weer naar boven te halen. In Brussel, waar ik nu woon, doorkruisen we het Zoniënwoud en onder de schijnbare schoonheid van de vegetatie, die ons midden in de stad laat ademen, zien we een bos dat te lijden heeft onder droogte en stedelijke druk.

Samen met Camille Louis, schrijfster en dramaturge van het project, schrijven we op basis van fragmenten en gemoedstoestanden, waarbij we mentale mist tot een methode en een esthetiek maken. We gaan vooruit door middel van gedeeltelijke opgravingen: verhalen, herinneringen en verstikte archieven die aan de oppervlakte komen zonder zich volledig te herstellen. In Rodéo is er dus geen onthulling of oplossing: fragmenten van teksten, geluiden en beelden vormen een scenisch landschap dat doorkruist wordt door drie performers die een vreemd herdenkingsconcert opbouwen.

Mise en scène Léa Drouet
Interprétation Juliette Chmielarz, Léa Drouet, Eli Mathieu-Bustos
Textes, dramaturgie Camille Louis
Scénographie, costumes Carolin Gieszner (touche—touche)
Réalisation costumes Ateliers du Théâtre de Liège
Création sonore Elg
Lumières Léonard Cornevin
Collaboration à la chorégraphie Manon Santkin
Régie générale Ferri Van Overstraeten
Production, diffusion, communication  AMA brussels - Babacar Ba, Clara Schmitt, Emi Parot, France Morin, Noémie Van Cauwelaert
Production déléguée Vaisseau asbl
Coproduction Théâtre de Liège, le Varia, Centre des Arts scéniques, les Halles de Schaerbeek, les SUBS, BUDA, Festival d’Automne, Maillon-Théâtre de Strasbourg, scène européenne, la Coop asbl et Shelter Prod.
Avec l’aide de La Fédération Wallonie-Bruxelles, Service Général de la Création Artistique – Direction du Théâtre, Wallonie-Bruxelles International, Wallonie-Bruxelles Théâtre / Danse
Avec le soutien de taxshelter.be, ING et du tax shelter du gouvernement fédéral belge
En partenariat avec le Centre des Arts scéniques
Résidences BUDA, Les SUBS, la Bellone,Théâtre de Liège, le Varia
Un projet coproduit par la plateforme Prospero New European Wave (Prospero NEW), cofinancé par le programme Creative Europe de l’Union européenne.